McCarthy kreeg in de jaren vijftig van de vorige eeuw bekendheid als de man die de heksenjacht ontketende op on-Amerikaans gedrag waarbij vooral sympathisanten van het communisme van de Sovjet-Unie het moesten ontgelden. Het was de tijd waarin een onschuldige ‘linkse’ opmerking je al verdacht kon maken. In zijn overigens interessante boek ‘De adem van de grootheid’ (2006) beschrijft Livestro McCarthy met veel dedain vanwege de vele anonieme beschuldigingen, overdrijvingen, demonisering van personen en de duizenden slachtoffers.

De paranoïde McCarthy was de verpersoonlijking van de Red Scare schrijft Livestro in zijn boek. Bij Livestro zelf lijkt het te gaan om Nazi Scare. Thierry Baudet is een van degenen waar hij een verbeten jacht op voert. In een column in de NRC, een van de vele artikelen (in de Volkskrant bijvoorbeeld) waarin hij Baudet als nazi en fascist exposeert, reageert hij op de vele reacties op het besmeuren van Baudet’s voordeur en stoep. ‘Zo begon het met Fortuyn ook’, schrijven velen. In zijn NRC-artikel haalt Livestro zijn schouders daarover op. “De geschiedenis herhaalt zich zelden”, is zijn boodschap. Met die bewering is hij niet erg standvastig. Later in zijn artikel waarschuwt hij er voor dat geschiedenis zich kan herhalen, hij gaat zelfs uit van een zekere wetmatigheid. Zo schrijft hij: “Kritiek op deze standpunten (van Baudet pl) is niet alleen gerechtvaardigd maar ook bitter noodzakelijk. Juist omdat we weten waar dat toe leidt”. In het gelinkte Volksartikel haalt hij behalve naar Baudet ook vernijnig uit naar Wierd Duk en Sid Lukkassen. De laatste verzet zich tegen het cultureel marxisme en wordt door Livestro met een vernijnig ‘quilt by association’ als volgt gedemoniseerd: “Dit is een door Andreas Breivik berucht gemaakte theorie, in Nederland gepopulariseerd door Sid Lukkassen, historicus en VVD-raadslid in Duiven”.

Livestro’s jacht op Baudet is niet zonder gevolgen gebleven. In de media, de NRC voorop, is er steun voor zijn jacht en wordt Baudet gedemoniseerd. Dat geldt uiteraard ook voor zijn sympathisanten. Wie hem volgt is geen haar beter en verdacht. De volgens links bestaande geneigdheid naar fascisme moet worden gezien als on-Nederlands en als een bedreiging voor de bestaande orde.

Nu heeft Livestro als klokkenluider voor het ontluikende fascisme en nazisme de tijd wel mee. In de betwiste orde van gepolariseerd Nederland is de beschuldiging of verdachtmaking van een nazi te zijn niet ongewoon voor iedereen waardoor ‘links’ zich bedreigd voelt. Livestro stookt dat vuurtje op. Rechts laat zich sinds kort ook niet onbetuigd en beschuldigt ‘links’ van cultuurmarxisme. De tweede wereldoorlog wordt opnieuw uitgevochten met verbaal geweld.

De beschuldigingen van ‘links’ slaan nergens op. Het minste of geringste is voor links al aanleiding om te gaan Godwinnen. Ook het door rechts veronderstelde complot onder de naam ‘cultuurmarxisme’ slaat nergens op. Het is een naamgeving voor oeroud menselijk gedrag dat bijvoorbeeld tot de Franse Revolutie heeft geleid. Aanhangers van het gedachtengoed van Edmund Burke, waartoe zowel Baudet als Livestro behoren of behoorden, zien in de Franse Revolutie de bakermat van het communisme. Wat we zien is een betwiste orde in de Nederlandse samenleving.

Immigratie, integratie en islam zijn de belangrijkste onderwerpen die de samenleving verdelen en de discussie is aan het ontaarden in een vorm van McChartyisme waarbij over en weer personen verdacht worden gemaakt en gedemoniseerd met behulp van (koude)oorlogsretoriek. Het is in feite een armoedige discussie, eigenlijk geen discussie. Tegenstanders doen een beroep op instincten, angsten en andere emoties die opgeslagen liggen in het collectief geheugen en nog steeds niet voldoende lijken te zijn verwerkt.

De betwiste orde leidt tot steeds meer ruig verbaal geweld. Fortuyn en Wilders werden zelden nazi’s genoemd. Sinds een paar jaar echter is de beschuldiging nagenoeg salonfähig geworden en niet alleen meer te vinden in de krochten van het internet. Livestro doet het in nette bewoordingen als hij zegt “dat we allemaal weten waartoe de standpunten van Baudet leiden”. Het is een schop onder de gordel en leidt tot een verharding in wat een open discussie over de betwiste orde zou moeten zijn. De mogelijkheid daartoe is nu verder weg dan ooit. Partijen zijn doof voor elkaar en kunnen alleen nog maar schelden en demoniseren.

Het is de vraag hoe lang een samenleving kan voortgaan met het op deze wijze betwisten van de gewenste orde. Met het verdacht maken van mensen omdat ze een andere orde voor ogen hebben. Aanhangers van de PVV kunnen geen baan meer vinden zodra ze uit de kast zijn gekomen. De politiek correcte dictatuur werkt als censuur. Op veel werkplekken in Nederland kun je maar beter zwijgen dan een ongewenst standpunt innemen. Het is te vergelijken met de sfeer die door het McCarthyisme werd opgeroepen. Het gaat om onderwerpen die mensen in hun existentie raken. We kunnen daarom verwachten dat het heftiger zal worden en wellicht ooit tot een burgeroorlog zal leiden met de islam als twistpunt.